- Ergens tussen het boodschappen doen en het nieuws ontwijken, bekroop me die gedachte weer. Die stille, bezorgde stem in mijn hoofd die vraagt: Is dit het dan? Is dit de wereld die we achterlaten aan de vijf jonge mensen die ik ken, die ik liefheb, en die ik eerlijk gezegd steeds moeilijker recht in de ogen kan kijken als het over de toekomst gaat?
Ergens tussen het boodschappen doen en het nieuws ontwijken, bekroop me die gedachte weer. Die stille, bezorgde stem in mijn hoofd die vraagt: Is dit het dan? Is dit de wereld die we achterlaten aan de vijf jonge mensen die ik ken, die ik liefheb, en die ik eerlijk gezegd steeds moeilijker recht in de ogen kan kijken als het over de toekomst gaat?
Want zeg nou zelf: we hebben de wereld niet in puin achtergelaten. Nee, we hebben m netjes op afbetaling verbrand.
Terwijl ik dit schrijf, staan er weer raketten klaar op landsgrenzen die ooit vrede beloofden. Oorlogen die nog niet begonnen zijn, maar al wel ruiken naar olie, macht en oude wrok. Leiders die in maatpakken praten over strategisch belang terwijl moeders in het oosten van Europa leren hoe ze munitie laden in plaats van schooltassen inpakken. En wij? Wij scrollen verder. Naar de aanbieding van de week. Of een filmpje van een kat met een hoedje.
We zijn collectief murw gebeukt. Niet alleen door de prijzen die stijgen als kool op een kerosinedieet, maar vooral door het gevoel dat er niemand meer aan het roer staat. Of erger nog: dat het roer een decorstuk is in een toneelstuk over democratie.
Onze leiders als we ze nog zo mogen noemen zijn bezig met windowdressing op een moddervette Titanic. In plaats van beleid krijgen we praatplannen. In plaats van visie, krijgen we VVD ers met spindokters. En altijd weer die kille, technocratische taal die elke menselijke nood herschrijft tot een uitdaging binnen het beleidskader.
Ondertussen is er geen woning meer te vinden. Tenzij je geluk hebt. Of een oorlog bent ontvlucht. En daar zit het venijn: niet in de vluchteling die verdient veiligheid maar in de manier waarop alles geregeld wordt zonder uitleg. Want hoe leg je aan Ingrid uit dat haar dochter Anita, die werkt in de zorg en spaart voor een huis, keer op keer wordt overgeslagen?
En ja, Ingrid is boos. Niet omdat er een AZC komt, maar omdat niemand haar serieus neemt. Omdat haar zorgen worden weggelachen door beleidsmakers die nog nooit in een wijkcentrum zijn geweest zonder camera erbij. Ze wil geen hekken om haar dorp. Ze wil gewoon antwoord. Eerlijkheid. En een toekomst die ook voor haar kinderen nog iets menselijks in zich draagt.
Ik snap haar. Ik deel haar onrust. En ik weet: zolang we mensen tegen elkaar uit blijven spelen jong versus oud, autochtoon versus nieuwkomer, stad versus platteland verandert er niets. Dan blijven we slachtoffers van een tijdsgeest die zijn kompas kwijt is, en het morele noorden verwart met mediatraining.
En ondertussen? Ondertussen brokkelt het land af. Niet omdat er nieuwkomers zijn maar omdat niemand de regie heeft. Omdat integratie al jaren geleden op de automatische piloot is gezet. Omdat we met open ogen toestaan dat er parallelle werelden ontstaan, waar wetten optioneel zijn en vrouwen tweederangs. Maar durf dat maar eens te zeggen, zonder meteen in het kamp van Geert te worden geschoven.
Aan de ene kant heb je Frans laten we hem maar zo noemen de beleidsmaker met zijn woke woordenboek en zijn latte van haver. Hij bedoelt het goed, hoor. Echt. Hij wil inclusief verbinden vanuit intersectionele waardigheid. Maar ondertussen staat hij met een herbruikbare koffiebeker op het perron terwijl de trein allang is doorgereden.
En aan de andere kant: Geert, Dilan en hoe heet die brommer van BBB ook alweer Caroline, ja. De vrouw die denkt dat je met een trekker ook moraal kunt oogsten. Zij roepen terug, hard, met krachttermen, met kapsels die sinds 2004 stil zijn blijven staan, en met beleidsideeën die ongeveer net zo veel toekomstvisie hebben als een snackbar zonder frituurvet.
Allemaal druk bezig met hun eigen waarheid. Ondertussen is er niemand die het gesprek voert over de échte pijn: hoe we samen verder kunnen in een land dat letterlijk barst uit z n voegen. Hoe we solidariteit opnieuw kunnen vormgeven zonder de boel dicht te timmeren met schuld en schaamte.
Ik zeg dit allemaal niet omdat ik de wijsheid in pacht heb. Verre van. Ik ben geen politicus, geen opiniemaker met een wekelijkse column, geen iemand die met ferme statements het journaal haalt. Ik ben gewoon iemand met vijf jonge mensen in m n leven die ik zie opgroeien in een land dat steeds minder voelt als thuis.
En dat doet pijn.
Niet alleen omdat ik bang ben voor wat hen te wachten staat oorlog, woningnood, verdeeldheid die steeds agressiever wordt maar ook omdat ik me afvraag of wij, als volwassenen, hen nog wel iets van richting kunnen geven. Niet het grote antwoord, niet het perfecte model, maar gewoon: een beetje houvast. Een samenleving waar je elkaar niet wantrouwt bij voorbaat. Waar Anita en Ahmed gewoon buren kunnen zijn. Waar Frans z n idealen mag hebben, maar ook z’n ogen openhoudt. Waar Caroline misschien een keer luistert in plaats van loeit.
Ik schrijf dit niet als klaagzang, maar als noodkreet met een glimlach. Omdat ik geloof dat het nog kan. Dat we de koers nog kunnen verleggen. Maar dan moeten we eerst durven toegeven dat we verdwaald zijn. Allemaal. En dat we niet nóg een beleidsnota of Twitterfittie nodig hebben maar een goed gesprek. Zonder hashtags. Met koffie. En misschien een traan.
Want als de toekomst nog ergens woont, dan is het daar: in de erkenning van elkaars zorgen. En het lef om toch weer samen aan tafel te gaan.
