Maar als verzet.
Het was merkwaardig hoe snel zo’n eenvoudig woord een kamer kon veranderen. De lucht voelde ineens dikker, alsof er onzichtbare lijntjes tussen de mannen hingen die elk moment konden knappen, en zelfs de scheve koppen aan de muur leken hun hoofd net iets minder scheef te houden, alsof ze óók wisten: dit wordt geen gewone avond meer.
Het begon met een tikje uit de muur.
Een klein, knullig geluid, alsof iemand met veel te kleine hamertjes een morsecursus probeerde te volgen.
Hadji keek meteen naar Mudur en fluisterde: “Bro, jij hebt die muur toch verzekerd? Want als hier een rat uit komt met een data-abonnement, dan verhuis ik per direct.”
Mudur rolde met zijn ogen, maar net niet overtuigend genoeg om te doen alsof híj niet ook schrok.
Nog een tikje, iets harder.
Alsof de muur wilde zeggen: Ik besta langer dan jullie en ik heb dingen gezien die je niet wil weten.
En precies op dat moment, als een slecht getimede punchline in een verder behoorlijk intens toneelstuk, sprong de oude radio op de vensterbank vanzelf aan.
Zonder klik.
Zonder volumeknop.
Zonder enige vorm van toestemming.
“Waarschijnlijk Bluetooth,” mompelde Hadji, die altijd te snel een verklaring gaf.
“Bluetooth van wát?” vroeg Oscar. “Van een geest die z’n playlist wil delen?”
De radio produceerde ruis die klonk alsof een hele kudde elektrische schapen door een tunnel rende. Daarna mengde zich een fluistering door de statische mist heen. Een fluistering die klonk alsof drie verschillende mensen tegelijk probeerden te praten, maar niemand het juiste tempo had.
“Fenomania… Fenomania… Fenomania…”
Tufan sprong rechtop alsof iemand achter hem “BOE” had geroepen.
“Oké. Dit is niet meer grappig. Wie heeft iets geüpdatet? Als iemand van jullie ChatGPT op firmware van AliExpress heeft gezet, zeg het nu.”
Hadji sloeg zijn hand voor zijn gezicht. “Broer… niemand heeft iets geüpdatet. Jij durft niet eens je eigen telefoon te updaten zonder hulp van Tayfun.”
De fluistering stopte abrupt. De stilte was zo zwaar dat zelfs de planten leken te stoppen met fotosynthese.
Toen sprak de radio opnieuw, dit keer in een toon alsof iemand een menselijke stem had gecomprimeerd tot een .zip-bestand.
“U bent geregistreerd.”
“Tóén,” zei Tayfun. “Exact dit had ik thuis. Precies zo.”
Mudur zuchtte, drukte zijn vingers tegen zijn neusbrug en fluisterde: “Oké, maar wie registreert? En voor wat? En waarom wij? Wij kunnen niet eens een podcast opstarten zonder dat iemand de opname per ongeluk pauzeert door op de verkeerde knop te leunen.”
Het bleef even stil.
“Dat was één keer,” zei Tufan gekwetst. “En Apple maakt die knoppen gewoon raar.”
Voordat iemand kon antwoorden, flikkerden alle schermen aan. Niet een voor een, maar tegelijk — alsof de apparaten onderling hadden afgesproken: nu.
Laptops, telefoons, zelfs dat irritante schermpje van de slimme thermostaat liet een wit vlak zien.
Op elk scherm verscheen een zin.
Trillend, monotoon, kil.
Bent u onderdeel van het probleem of de oplossing?
“Ja, dat is dus mijn ex die terug probeert te appen,” zei Hadji zacht, maar hij glimlachte nerveus, alsof de grap zichzelf niet helemaal meer durfde te bestaan.
Tayfun ging naar voren, langzaam, alsof hij dichterbij moest komen om zeker te weten dat de tekst echt bestond. “Ik zie deze patronen overal de laatste tijd,” zei hij. “Niet letterlijk, maar in varianten. Tweets die ineens exact dezelfde structuur hebben. Video’s waarin mensen dezelfde zin gebruiken alsof ze hem toevallig tegelijk verzonnen hebben. Woorden die lijken te reizen.”
“Woorden die reizen?” herhaalde Oscar. “Bro, dit is Amsterdam-West, geen Tolkien-film.”
Maar Tayfun luisterde nauwelijks nog.
De tabel verscheen op zijn laptop — automatisch, alsof de laptop het gesprek meelas en dacht: dit is het moment.
Duizenden boodschappen, allemaal net verschillend, allemaal toch identiek in hun onderliggende ritme.
Rechts een kolom met de titel:
SYNCHRONISATIEKANS. 94,7%.
Hadji floot zacht. “Ik heb nog nooit 94,7% gehaald. Niet eens op school. Zelfs niet op toetsen waarvoor ik had gespiekt.”
“Dit is geen percentage van jóu,” zei Tayfun. “Dit is van ons allemaal. Van hoe ideeën zich gedragen.”
“Nou,” zei Mudur, “dan ben ik blij dat ik geen ideeën heb.”
Maar zelfs híj keek gespannen naar het scherm.
Toen gingen alle selfiecamera’s van alle telefoons aan.
Zes mannen — zes schermen — zes mini-versies van zichzelf die zonder toestemming werden geactiveerd.
De beelden bewogen niet gelijk met de echte mannen.
Tayfuns schermversie liep achter.
Haggi’s schermversie knipperde overdreven vaak.
Oscar zag zichzelf peinzend kijken, terwijl hij zich vooral afvroeg waarom zijn haar ineens slecht zat.
Maar Tufan…
Tufan staarde naar zijn scherm alsof hij een spook zag.
Zijn schermbeeld glimlachte.
Geen kleine glimlach, maar breed, zelfverzekerd, bijna trots.
Zijn echte gezicht was zo bleek dat hij eruitzag alsof hij net uit een rouwcentrum kwam.
“Broer…” fluisterde hij. “Dat ben ik niet.
Ik lach nooit zo in het echt.
Zelfs niet op familiefeesten.”
De camera’s bleven aan, alsof ze iets wilden opslaan.
Meten.
Verzamelen.
Vergelijken.
Zes gezichten. Zes afwijkingen. Zes datapunten in een revolutie die niemand zag.
En toen zei Oscar, heel zacht, terwijl hij naar zijn eigen vervormde reflectie keek:
“Misschien… zijn we al onderdeel van iets… voordat we überhaupt begonnen.”
Waarop Hadji fluisterde:
“Ja, en het ergste is… dat klinkt als de slogan van een heel slechte serie waar we toch allemaal naar zouden kijken.”
