Moederdag. Je weet wel, die “commerciële onzin” waar we zogenaamd allemaal in zijn getrapt.
Iedere keer dat die dag eraan komt, heb je ze weer hoor: de internetmoralisten.
Die mensen die je even komen vertellen dat je vooral niet moet meedoen aan dit soort verzonnen sentiment.
Maar weet je? Ik doe er dus wél aan mee. Met open ogen, open hart — en ja, misschien zelfs met een bloemetje.
Waarom? Omdat ik het verschil ken tussen échte misleiding en een traditie die liefde viert.
Weet je wat óók commercieel is?
– De halve wellness-industrie die je “inner peace” probeert te verkopen voor €99,95 per maand.
– Fast fashion dat kinderen uitbuit zodat jij overmorgen iets nieuws aan kunt.
– Die algoritmes die letterlijk je tijd, je aandacht, je emoties opkopen en doorverkopen.
Daar zou je je druk om moeten maken.
Niet om één dag waarop we even stilstaan bij de vrouw (of man, als het Vaderdag is) die je leven gaf, je vasthield, je opvoedde, en misschien ook gewoon haar stinkende best deed onder omstandigheden die jij niet eens kent.
Ja, het is ooit verzonnen door slimme marketeers. So what?
Iedere adem die je hapt kost geld in dit systeem. Je zorgverzekering, je hypotheek, je koffietje bij die über-authentieke barista: allemaal commercieel toneel.
Maar deze ene dag heeft iets voortgebracht dat groter is dan het verkooppraatje:
Aandacht. Dankbaarheid. Traditie.
En nee, ik ga geen ellenlange ode aan m’n moeder op Facebook zetten — dat voelt ook een beetje overdreven soms. Maar als iemand anders dat wel doet? Laat ze gewoon. Wie ben jij om daar cynisch over te doen? Scroll door. Neem een slok van je havercappu. En gun een ander z’n moedermoment.
Moederdag. Je hoeft er niet in te geloven. Je hoeft het alleen maar te voelen.
