Oké, mensen—het is alweer drie, vier weken geleden dat ik een blog heb geschreven. Tijd vliegt als je druk bent met muziek, liefde en een land dat langzaam naar de klote gaat. In de tussentijd heb ik wel iets moois gedaan: mijn liedje “Rüya Gibi (Als een droom)”. En guess what? Meer dan 6100 streams op Spotify! M’n eigen all time record. Wil je checken? Klik dan hier -> https://open.spotify.com/track/08u5mkOZptsm4l7QD79vvH?si=1f845191e37a458d
Maar goed, terug naar de realiteit. Wat is er nog meer gebeurd ondertussen? Oh ja, Geert heeft weer de stekker eruit getrokken en is als een volleerd illusionist verdwenen in een rookwolk van eigen gelijk. Alsof het niks is.
Weet je wat het is met die PVV? Ze schreeuwen keihard dat ze er zijn voor ‘de gewone Nederlander’, maar ondertussen naaien ze diezelfde gewone Nederlander keihard van achteren. Zonder glijmiddel, hè. Echt waar. Kijk naar dat geintje met de mantelzorgers. Vlak voor ze uit de regering stapten—schoon op tijd natuurlijk, zodat niemand ze kon aanspreken—lieten ze een akkoord vallen waar je u tegen zegt. En niet uit respect, maar van pure walging.
Zogenaamd meer zorg voor ouderen, ja doei. Wat ze eigenlijk deden was: nog meer druk op familie, vrienden en buren. “Mantelzorgers zijn helden!” riepen ze, en gaven ze vervolgens een fooi van vijf euro. Vijf. Euro. Alsof je daarmee ook maar iets oplost in een zorgsysteem dat op instorten staat. Terwijl hun eigen campagne draaide om meer verzorgingshuizen en betere ouderenzorg. Gelul van de bovenste plank.
Maar dit was niet het enige. Ze zouden ook de armoede aanpakken. Wat deden ze? Ze gingen akkoord met belastingdeals die grote bedrijven bevoordeelden en draaiden vervolgens subsidies terug voor minima. En dan dat gejank over veiligheid. Wat kregen we? Niks concreets, behalve wat stoere praat in talkshows. Ondertussen werd de politie afgescheept met halve budgetten en moest de wijkagent zelf zijn pennen kopen.
En weet je wat mij echt bang maakt? Echt bang, hè. Ik ben een Turkse Nederlander, en ik heb het geheugen van mijn opa geërfd. Die wist nog precies hoe het ging toen in Turkije de AK Partij groot werd. Ook zij kwamen aan de macht met mooie praatjes over het volk, en kijk nu eens: eerst werden de minderheden en andersdenkenden aangewezen als zondebok, daarna werden onafhankelijke kranten en journalisten het zwijgen opgelegd, en ondertussen werden de wetten zo aangepast dat vooral hun eigen mensen er rijker en machtiger van werden. Een partij die begon met de belofte van democratie, maar stap voor stap alles naar hun hand zette—kijk maar naar de persbreidel na de Gezi Park-protesten. Is dit de Turkse variant van een onschuldig partijtje? Nee joh, dit is gewoon de live-uitzending van hoe een land verandert in een eenheidsworst.
Ze gebruiken dezelfde trucs. De grote leugen honderd keer herhalen tot iedereen ‘m gelooft. Zeggen dat ze niet radicaal zijn, terwijl ze ondertussen de samenleving verdelen in ‘wij’ en ‘zij’. Je hoort het in elke toespraak van Wilders. Het is alsof hij Erdogan geciteerd heeft bij het ontbijt.
En dan lachend weglopen. Want ja, nu kunnen ze straks in oktober weer campagne voeren zonder dat iemand ze op hun daden aanspreekt. Mooi geregeld, toch? Eerst een puinhoop maken, dan zelf wegrennen, en daarna roepen dat iemand anders het verkloot heeft.
Maar weet je? We zijn niet gek. We hebben ogen. We zien hoe ze de zorg kapotmaken, hoe ze ouderen afserveren, hoe ze mensen met een migratieachtergrond als zondebok gebruiken. En straks, als ze de macht echt krijgen—dan hou ik m’n hart vast. Dan gaan we van hypocrisie naar dictatuur in drie debatten en een motie.
Dus ja, ik ben bang. En boos. Want dit land verdient beter dan een partij die zich vermomt als redder, maar eigenlijk een wolf is in geleende schapenwol. Het is tijd om wakker te worden voordat we wakker schrikken in een land dat we niet meer herkennen.